Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) 2003 yılında Abdullah Öcalan’ın tutukluluk koşullarının yaşama hakkıyla ilgili kötü muamele ve işkenceyi yasaklayan 3. ve özel yaşama saygıyı garanti altına alan 8. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle açılan davada Öcalan’ı 3’e karşı 4 oyla kısmen haklı bulmuştu.
AİHM kararında, 2009 yılı öncesi tutukluluk koşullarının AİHS’ye aykırı olduğuna ve ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasıyla ilgili olarak da şartlı salıverme olanağı tanınması gerektiğine hükmetmişti. Mahkeme, Öcalan’ın tazminat taleplerini yanıtsız bırakarak mahkeme masrafları için Türkiye’nin 25 bin euro ödemesine karar vermişti.
Türkiye’nin bu karara itiraz ettiği ana bölümü, “şartlı salıverme olanağı tanınması” talebi oluşturuyordu.
Öcalan’ın avukatları ise davanın AİHM’nin temyiz organı olarak çalışan 17 yargıçtan oluşan Büyük Daire’ye taşınmasını sağlayarak konuyu uluslararası toplumun gündeminde tutmayı amaçlıyordu.